Was het door de lekkere hapjes die we aan het verorberen waren, de aangename warmte na onze wandeling door regen en kou? Of door de pittige groentesoep die de trainster voor ons gemaakt had? Het doet er niet toe, feit is dat we daar met ons drietjes gezellig op de Hollandse bank in Den Haag tot dezelfde conclusie kwamen: coachen is het mooiste beroep van de wereld!

Hoe kwam ik daar op die Hollandse bank terecht?

Wel om jullie in de toekomst nog beter te kunnen coachen, had ik me ingeschreven voor een intense dagopleiding NLP wandelcoachen in Nederland. Buiten was het miezerig en ijskoud, maar de wandeling ging door! Na een ochtendje theorie en brainstorming waren we klaar voor het echte werk: een 2u durende tocht in de achtertuin van mijn Haagse collega. Dat je om te wandelcoachen geen eindeloze veldwegen en geurige bossen nodig hebt, was een eye-opener. Maar wel heel handig! Deze wandeling kan je immers bijna overal uitstippelen…

Tijdens de tocht zelf had ik het lastig: ik zag amper door de regen op mijn brillenglazen en doordat mijn vingers quasi gevoelloos waren geworden in mijn kletsnatte handschoenen, gaf ik het op en liet ik me gidsen door de beide andere. Gedurende het wandelen fungeerde ik als ‘observator’, de andere deelneemster aan de training mocht de wandeling/coaching zelf ondergaan. En haar ervaring was toch lichtjes anders dan de mijne. Ze zei achteraf dat ze helemaal geen last had gehad van de gietende regen en de kou: haar ogen straalden en ze zag er pakken ‘lichter’ uit dan toen ik haar die ochtend voor het eerst ontmoette. Tijdens de wandeling had ze immers een antwoord gekregen op een belangrijke vraag! Iets waar ze al jaren mee worstelde, zag ze nu helemaal klaar. Meer nog, ze zou nog diezelfde dag stappen ondernemen om het probleem aan te pakken!

Hoe komt het dat mijn collega en ik dezelfde wandeling op een totaal andere manier hadden ervaren?

Wel ik was tijdens die wandelsessie getuige geweest van een typisch coaching proces: door ogenschijnlijk simpele oefeningen en vragen werd een heel complex thema plots zonneklaar voor de coachee, mijn collega coach. De Hollandse trainster-coach deed eigenlijk weinig anders dan af en toe een (gerichte) vraag te stellen en te observeren en spiegelen. En toch had dit een enorme uitwerking op mijn collega. Ze bedankte de trainster na afloop dan ook tot drie maal toe, met knuffels en kussen. Hier werd nogmaals bewezen dat je ook als coach af en toe best nog eens beroep doet op een andere coach!

Toen we daar dus gezellig op die bank zaten uit te rusten en te kletsen waren we het er volmondig over eens: coachen is het leukste beroep van de wereld! Ok, lesgeven is ook niet slecht: na een geslaagde les kon ik vroeger ook al eens euforisch huiswaarts rijden. Maar het verschil met lesgeven is dat er bij coaching ‘elke keer’ een vooruitgang wordt geboekt. Tijdens mijn lessen hoopte ik hier ook op, maar ik moet toegeven dat de realiteit al te vaak anders was.

Soms zetten mijn klanten tijdens een coaching een babystap, maar veel vaker zijn het reuzenstappen! Stappen die ze alleen misschien wel nooit zouden (durven) zetten en waar ze zelf versteld van staan. Maar met een beetje hulp en steun doen ze het telkens opnieuw en dat is toch ongelooflijk mooi om te mogen aanschouwen?

Ondanks de regen en het drukke verkeer reed ik die avond toch rustig en tevreden naar België, hoopvol uitkijkend naar mijn volgende coaching sessie 😊

Welke droom koester jij als ondernemer diep vanbinnen die je nog niet hebt kunnen of durven waarmaken? Heb je last van overtuigingen die je blijven belemmeren op het pad van meer groei in je bedrijf en in je leven? Wil je de kracht van coaching aan den lijve ondervinden? Contacteer me voor een vrijblijvend intake-gesprek.

Op jouw succes!

Annemie