Elke dag krijg ik aanvragen van vrouwen voor ons huis in Italië. Ze informeren naar data, beschikbaarheid, accommodatie enz, niet voor zichzelf, maar voor de jaarlijkse gezinsvakantie. Af en toe worden we al eens gecontacteerd door een man, maar in de meeste gevallen zijn het toch de vrouwen die zich de organisatie aantrekken van het jaarlijks verlof. Ook het merendeel van de huishoudelijke taken wordt nog steeds verricht door vrouwen. Daarnaast gaan ze werken of hebben ze een eigen bedrijf. Om toch tegemoet te komen aan alle noden, nemen vele vrouwen steevast hun zorgverlof, borstvoedingsverlof, loopbaanonderbreking en tijdskrediet op.

De mannen die ik ken die hun ouderschapsverlof opnemen doen dit niet zozeer met de bedoeling van te ‘zorgen voor ’ maar eerder om zichzelf te ontwikkelen of te ontspannen: bv door naar Compostela te fietsen met vrienden, die droomreis naar Australië te maken, de Mont-Ventoux of andere bergen te beklimmen.

Hoe komt dat toch? Dat mannen makkelijker kiezen voor zichzelf dan vrouwen?

Voor alle duidelijkheid, er zijn natuurlijk ook mannen die wel hun gezin op de eerste plaats zetten en vrouwen die durven gaan voor hun carrière. Maar ik verneem toch van het merendeel van mijn hoogopgeleide vriendinnen dat zij meestal hun gezin vooropstellen. Voor hun carrière en vaak ook voor zichzelf. Met alle gevolgen van dien. Meer vrouwen dan mannen belanden in een burn-out of depressie. Meer vrouwen dan mannen lijden aan fibromyalgie of chronisch vermoeidheids syndroom. - Kortom, in mijn leeftijdscategorie zijn er weinig vrouwen die niet aan 1 of andere kwaal lijden. En dat is onrustwekkend.

Tijdens mijn loopbaan als leerkracht heb ik ook mijn ouderschapsverlof opgenomen. Ik wilde er immers zijn voor mijn kinderen. Maar intussen zat ik niet stil. Om niet gek te worden van de slapeloze nachten en pampers, volgde ik talrijke opleidingen, begon mijn eigen bedrijf en ging keramiek maken aan de academie. Een paar keren per jaar trok ik erop uit, alleen of met vriendinnen, maar dan kreeg ik wel een beetje rare reacties van de vrouwen rondom mij. Enfin het is intussen al wat verbeterd, maar vroeger waren dit enkele ‘standaard reacties’:

  • Gaat Hans zich kunnen redden als jij er niet bent? Ja, hoor, hij is geen kind meer.

  • Wie gaat er dan de boodschappen doen? Er zijn 3 supermarkten op weg naar huis en de diepvriezer en provisiekasten zitten vol.

  • Wie gaat er koken? Niemand, de kids eten op school en hij eet warm op het werk.

  • Wie gaat er poetsen? De poetsvrouw.

  • Wie doet de was? Ik de week erna 😊 of Hans, als het echt zou nodig zijn. Ik heb hem de wasmachine leren bedienen, dat is niet zo moeilijk voor een ingenieur.

  • Ik zou ook wel eens weg willen op reis, maar ik kan dat niet want ik heb geen huis in Italië. Je hoeft geen huis in het buitenland te hebben om er even tussenuit te gaan, er zijn genoeg andere bestemmingen, ook dichtbij huis.

  • Ik kan mijn kinderen niet achterlaten, wie gaat dan voor hen zorgen? Hun papa (quality time), grootouders, tantes, nonkels, vriendjes, vriendinnetjes, babysit enz… Je bent toch niet alleen verantwoordelijk voor jouw kinderen? Goede vrienden en familie springen graag eens in heb ik gemerkt! Zeker als ze nadien een opgewekte levenslustige vrouw terugzien die er weer volop kan voor gaan!

  • Ik zou ook graag een opleiding volgen maar mijn man is er niet om op de kinderen te passen. Mijn man was er vroeger ook meestal niet voor 20u, als hij al niet in het buitenland zat. Maar ik had een handvol vaste babysits waar ik regelmatig beroep op deed. En de kids, die vonden het geweldig: een extra speelkameraadje, een beetje langer mogen opblijven, soms chips mogen eten. Met een goede babysit was het steeds een beetje ‘feest’…

Ga ik vaak alleen weg? Neen, want ik ben een echte moederkloek die haar kuikens liefst in de buurt heeft. Maar ik ben ook een ambitieuze leergierige vrouw die graag af en toe een opleiding volgt, keramiek maakt en reist. En ik wil niet wachten tot mijn pensioen. Wie weet of ik het haal?

Maar ik merk dat ik geen doorsnee vrouw ben op dat vlak. Ik krijg soms afgunstige reacties van andere vrouwen en dat is jammer. Want mits een beetje organisatie en lef, kan elke moderne werkende westerse vrouw doen wat ik doe.

Het gaat hier niet om ‘tijd’ hebben maar om het leggen van ‘prioriteiten’. Ik gun dan ook elke ambitieuze vrouw enkele rustpauzes per jaar, momenten waarop ze kan opladen. Alleen, of met gelijkgestemden.

Vrouwen dienen dit te beseffen: zolang jij als vrouw weigert om te kiezen voor jezelf, zal er niets veranderen.

Enkel jijzelf kan je wensen en verlangens waarmaken, je grenzen stellen en je doelen bepalen. Verwacht niet dat een ander (je echtgenoot, vrienden of familie) jou zal aansporen om minder voor hen te zorgen. Ze vinden het goed zoals het is en zullen in eerste instantie misschien zelfs schrikken of tegenstribbelen.

Maar laat je hierdoor niet tegenhouden! Vergeet niet dat zij jou in de allereerste plaats graag gelukkig zien. En van jezelf tekort te doen is nog nooit iemand gelukkiger geworden. Dus neem dat moment voor jezelf, begin dat bedrijf of die hobby. Zoek een gelijkgestemde die jou hierin steunt en ‘don’t give up on your dreams’.

Ik heb een Success & Happiness Retreat ontwikkeld, speciaal voor hardwerkende ambitieuze vrouwen zoals jij. In mei krijgen 3 vrouwen de kans om even bij te komen in ons vakantiehuis in Italië. Zodat ook jij kan genieten van een moment voor jezelf en alles weer helder krijgt. Wil jij weten of je hiervoor in aanmerking komt? Vraag dan een gratis kennismakingsgesprek aan. Meer info over dit unieke Retreat in Italië, vind je hier.

Op jouw succes!

Annemie